Migration in (out of) Context – My Story

I Didn’t Feel Like a Refugee in Macedonia
 

My name is Noura and I am 21, I come from Iraq. I left Iraq because ISIS took my father and we had to pay a lot of money so that he was released. Afterwards, we were terrified and we fled the country. I am currently staying for some time in Tabanovce transit centre in Macedonia, but I have started a procedure to go back to Iraq.

The reason why I will go back to Iraq is because the situation there, at least in the region where I will go back, is calmer and safer from what I know for now. Another major thing is because I really want to continue helping refugees there. I helped a lot of refugees here before as a Red Cross volunteer, and I was also volunteering with other organizations here on the field. But there are many refugees in Iraq as well and I believe I would be more needed there. I speak 4 languages fluently and I have an intermediate level of 3 other languages. I am Kurdish, so being one of the few people with Kurdish-English combination is quite useful.

My journey was plagued with many challenges. I experienced unconceivable things. In Eidomeni for example, a Syrian woman was about to give birth. I helped her give birth to her baby with my own bare hands out in the open field. I didn’t have experience with delivering a baby before, but luckily, everything went well. I was sleeping in a sleeping bag there and shaking in the cold. There wasn’t enough space in the tents for all. I didn’t think that I would cross into Macedonia and I was overjoyed when I was allowed to cross the border.

The people here are every kind to me, both Macedonians and Albanians. To be frank, they never made me feel like I am a refugee. I really didn’t feel like a refugee in Macedonia. When we were on the field with the aid workers who were Syrian, Macedonian, Albanian – it felt like we are part of one big family trying to assist other people.  But now it is time to go back to my region.

My message to everyone would be not to judge a book by its covers. The refugees escape their countries because of wars, because of ISIS, not because they choose to leave. Us, people, we need to help each other. We are humans. We need to stop thinking about religions, the skin colour or country of the person we are trying to help, because we are all humans. 



This project was implemented by Legis with the support of the Capacity development for Selected actors working with asylum seekers in Serbia and Macedonia. The Capacity development for Selected actors working with asylum seekers in Serbia and Macedonia was established by the German Federal Ministry for Economic Cooperation and Development (BMZ) and is managed by the Deutsche Gesellschaft für Internationale Zusammenarbeit (GIZ) GmbH.

The content of this publication does not necessarily reflect the views of the Deutsche Gesellschaft für Internationale Zusammmenarbeit (GIZ) GMBH.

 

 

Не се чувствував како бегалка во Македонија

 

Се викам Нура, имам 21 година и сум од Ирак. Го напуштив Ирак поради тоа што ИСИС го земаa татко ми и моравме да платиме многу пари за да го солободат. Потоа, бевме исплашени и избегавме од земјата. Во моментов престојувам веќе некое време во транзитниот цњентар “Табановце” во Македонија, но имам отпочнато прoцедура за враќање во Ирак.

Причината поради која се враќам во Ирак е бидејќи ситуацијата таму, барем во регионот каде што јас ќе одам, и помирна и побезбедна од она што го знам засега. Друг голем фактор е тоа што сакам да продолжам да им помагам на бегалците таму. Kако волонтер во Црвен Крст им помогнав на многу бегалци овде порано, а исто така волонтирав и во други организации овде на терен. Но има многу бегалци и во Ирак и верувам дека ќе сум повеќе потребна таму. Течно зборувам 4 јазици и имам средно познавање на уште 3 други јазици. Јас сум Курдка, па тоа што сум една од малкуте луѓе со јазична комбинација на англиски и курдски е доста корисно.

Во моето патување имаше многу предизвици. Поминав низ незамисливи работи. Во Идомени на пример, една Сиријка беше пред пораѓање. Јас ѝ помогнав да се породи со моите голи раце надвор на отворено поле. Немав искуство со пораѓање претходно, но за среќа, се помина добро. Таму спиев во вреќа за спиење и се тресев од студ. Немаше доволно простор во шаторите за сите. Не мислев дека ќе влезам во Македонија и бев пресреќна кога ми дозволија да ја преминам границата.

Луѓето овде се многу љубезни со мене, и Македонците и Албанците. Искрено, никогаш не направија да се чувствувам како бегалка. Навистина не се чувствував како бегалка во Македонија. Кога бевме на терен со другите хуманитарни работници кои беа Сиријци, Македонци, Албанци – се чувствував како да сме сите дел од едно големо семејство кое се обидува да помогне на други луѓе. Но сега е време да се вратам во мојот регион.

Мојата порака кон сите луѓе би била да не се суди книгата според кориците. Бегалците бегаат од своите земји поради војните, поради ИСИС, не по сопствен избор. Ние, луѓето, мора да си помагаме еден на друг. Луѓе сме. Мора да престанеме да размислуваме за религии, боја на кожа или земјата на човекот на кој се обидуваме да му помогнеме, бидејќи сите сме луѓе.

 

Проектот е имплементиран од НВО ЛЕГИС со поддршка на проектот „Развој на капацитети на одбрани чинители кои работат со баратели на азил во Србија и Македонија”. Проектот „Развој на капацитети на одбрани чинители кои работат со баратели на азил во Србија и Македонија “ е воспоставен од German Federal Ministry for Economic Cooperation and Development (BMZ), а управуван од Deutsche Gesellschaft für Internationale Zusammenarbeit (GIZ) GmbH.

Ставовите изразени во оваа статија  не нужно се совпаѓаат со ставовите на Deutsche Gesellschaft für Internationale Zusammmenarbeit (GIZ) GMBH.